تبلیغات
شعرانه

ابزار هدایت به بالای صفحه

ابزار تلگرام

آپلود عکسابزار تلگرام برای وبلاگ





--{ انوری }--

اوحد الدین محمد بن محمد، ملقب به انوری ابیوردی، شاعر سده‌ی ششم هجری قمری است. انوری به گفته‌ی برخی، در قریه‌ی بادنه از توابع خاوران و به گفته‌ی برخی دیگر، در قریه‌ی بدنه از توابع ابیورد به دنیا آمد. سال تولد وی به درستی مشخص نیست، اما مورخان گفته‌اند كه او در ربع اول سده‌ی ششم هجری متولد شده است.

پدرش از صاحب‌منصبان آن روزگار بود و به همین سبب، امكان دانش‌اندوزی برای انوری فراهم بود. او در مدرسه‌ی منصوریه‌ی طوس، علوم عقلی و نقلی را فرا گرفت و دانش خود را در حكمت، فلسفه و ریاضیات تكمیل كرد.

انوری دارای طبعی قوی بوده، در بیان معانیِ مشکل به صورتی روان مهارت داشت و چیره‌دستی خود در قصیده و غزل را به اثبات رسانید. وی با سرودن قصیده‌ای، به دربار سلطان سنجر راه یافت و 30 سال در خدمت او بود. انوری، استاد قصیده‌سرای شعر پارسی و آراسته به هنرهای خوشنویسی و موسیقی بوده ‌و از دانش‌های ریاضیات، فلسفه و موسیقی بهره‌مند بود؛ همین امر برخی از پژوهندگان را برانگیخته تا او را موسیقیدانی تحصیل کرده بدانند.
در حقیقت، او علاوه بر شعر، در اكثر علوم زمان خود استاد بود. اشعارش نیز دربردارنده‌ی دانش‌ها و معارف آن دوران است. اشارات، تلمیحات، تصویرسازی و مضمون‌آفرینی‌های انوری نشان‌دهنده‌ی استادی او در منطق، علوم طبیعی، نجوم و حكمت است.
وقتی انوری، سادگی و روانی کلام خود را با خیالات دقیق غنایی به هم می‌آمیزد، غزل‌های مطبوع و دل‌انگیز خود را پدید می‌آورد و الحق باید او را در غزل، از کسانی شمرد که آن را مانند ظهیر فارابی، پیش از سعدی به عالی‌ترین مراحل کمال و لطف نزدیک کرده و بیهوده نیست اگر بعضی، انوری را پیشروِ سعدی در غزل دانسته‌اند
.

انوری در اواخر سده‌ی ششم هجری درگذشت. تاریخ دقیق وفات وی مشخص نیست. مدرس رضوی در مقدمه‌ی دیوان انوری، تاریخ وفات وی را در سال ۵۵۲ یا ۵۵۹ قمری دانسته، در حالی كه صفا در گنج سخن، تاریخ وفات او را ۵۸۳ هجری قمری گفته است. برخی بر این باور هستند كه انوری در بلخ وفات یافت و در مقبره‌ی سلطان احمد خضرویه به خاک سپرده شد، ولی برخی دیگر مدفن وی را مقبرةالشعرای تبریز و در كنار آرامگاه خاقانی و ظهیر فاریابی دانسته‌اند
.

دیوان انوری، شامل قریب به پانزده هزار بیت می‌باشد. این دیوان در قالب‌های شعری مختلفی مانند غزل، قصیده و قطعه سروده شده‌ است. بیشتر شهرت انوری بر پایه‌ی قصاید اوست و اشعار فکاهی و هزلش عمدتاً در قالب قطعه می‌باشند.
دیوان اشعار انوری را ابتدا "سعید نفیسی" نویسنده و شاعر قرن ۱۳ و سپس "محمدتقی مدرس رضوی" دانشمند، مصحح و استاد دانشگاه، تصحیح کرده‌اند. از کتاب‌هایی که درباره‌ی وی نگاشته شده ‌است، می‌توان از "مفلس کیمیافروش" نوشته‌ی "شفیعی کدکنی" نام برد. از ویژگی‌های تاثیرگذار انوری می‌توان به این نکته اشاره کرد که او تقریباً برای تمامی هم‌عصران و متاخران خود دارای احترام و منزلت مانده و همیشه وی را در ردیف بزرگ‌ترین شاعران فارسی‌سُرای آورده‌اند
.


--{ ***** }--