نارام دوشنبه 1396/10/25 10:42 قبل از ظهر نظرات ()
-------- ‍‍‍{ ✿❀✿ } --------
════════════════

از که نالم؟ که فغان از دلِ ریش است مرا
هر بلایی که بُود، از دل خویش است مرا

شربت وصل تو بی زخمِ فراقی نبُود
لذتِ نوش، پس از تلخیِ نیش است مرا

من که بیگانه‌ام از خویش و محبت‌سوزم
چه غم از محنت بیگانه و خویش است مرا؟

مگرم کعبه‌ی امّید، پس از مرگ دهند!
کاین رهِ دور و درازی‌ست که پیش است مرا

گر دل از زخم جفای تو شود ریش، چه غم؟
مرحمت‌های غمت، مرهم ریش است مرا

گرچه خوبان به منِ خسته، جفا کم نکنند
شکر ایزد که وفا از همه بیش است مرا

سجده‌ی روی نکو، اهلی! اگر بد کیشی‌ست
بت‌پرستم؛ چه غم از ملت و کیش است مرا؟

────────────────
بِهِل حکایت شیرین به کوهکن ما را
چراغ مرده چه پرتو دهد دل ما را؟

رخ تو زنده کند مرده، وین عجب نبُود
چه کم ز معجز عیسی‌ست روی زیبا را؟

کسی که پیش تو میرد، مسیح را چه کند؟
که بر شهید تو رشک است صد مسیحا را

ز ماه و خور که شکیبد؟ تو روی خود بنما
که تا شکیب دهی جانِ ناشکیبا را

نگه به سروِ گلستان کجا کند هر کس
که دیده است خرامِ تو سرو رعنا را؟

به خاک پای تو، کاین خوشه‌چینِ خرمن تو
به نیم جو نشمارد نعیمِ دنیا را

ز دامِ شِیدِ تو ای شیخ! اهلی آزاد است
حدیثِ شید مگو عاشقان شیدا را...
══════ * ══════
❖ #اهلی_شیرازی