تبلیغات
شعرانه

ابزار هدایت به بالای صفحه

ابزار تلگرام

آپلود عکسابزار تلگرام برای وبلاگ



رهی معیری - غزل‌ها 6
چاپ این صفحه


نه راحت از فلک جویم ، نه دولت از خدا خواهم
وگر پرسی چه می‌خواهی ؟ تو را خواهم تو را خواهم

نمی‌خواهم که با سردی ، چو گل خندم ز بی‌دردی
دلی چون لاله با داغ محبت آشنا خواهم

چه غم کان نوش لب در ساغرم خونابه می‌ریزد ؟
من از ساقی ستم جویم ، من از شاهد جفا خواهم

ز شادی‌ها گریزم در پناه نامرادی‌ها
به جای راحت از گردون بلا خواهم بلا خواهم

چنان با جان من ای غم ! درآمیزی که پنداری ،
تو از عالم مرا خواهی ، من از عالم تو را خواهم !

به سودای محالم ساغرِ مِی خنده خواهد زد
اگر پیمانه‌ی عیشی در این ماتم‌سرا خواهم

نیابد تا نشان از خاک من آیینه رخساری
رهی ! خاکستر خود را هم‌آغوش صبا خواهم

---
آن که سودازده‌ی چشم تو بوده‌ست منم
وآن که از هر مژه صد چشمه گشوده‌ست منم

آن ز ره مانده‌ی سرگشته که ناسازیِ بخت ،
ره به سر منزل وصلش ننموده‌ست منم

آن که پیش لب شیرین تو ای چشمه‌ی نوش !
آفرین گفته و دشنام شنوده‌ست منم

ای که از چشم رهی پای کشیدی چون اشک !
آن که چون آه به دنبال تو بوده‌ست منم


#رهی_معیری

مورخ : دوشنبه 1395/04/28 + 09:10 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

رهی معیری - غزل‌ها 5
چاپ این صفحه


بر جگر ، داغی ز عشق لاله‌رویی یافتم
در سرای دل ، بهشت آرزویی یافتم

عمری از سنگ حوادث سوده گشتم چون غبار
تا به امداد نسیمی ره به کویی یافتم

خاطر از آیینه‌ی صبح است روشن‌تر مرا
این صفا از صحبت پاکیزه‌رویی یافتم

گرمی شمع شب‌افروز ، آفت پروانه شد
سوخت جانم تا حریف گرم‌خویی یافتم

بی‌تلاش من ، غم عشق توام در دل نشست
گنج را در زیر پا بی‌جستجویی یافتم

تلخکامی بین که در میخانه‌ی دلدادگی
بود پر خون جگر ، هر جا سبویی یافتم

ننگ رسوایی رهی ! نامم بلند آوازه کرد
خاکِ راه عشق گشتم ، آبرویی یافتم ...

---
با عزیزان درنیامیزد دل دیوانه‌ام
در میان آشنایانم ولی بیگانه‌ام

از سبک‌روحی ، گران آیم به طبع روزگار !
در سرای اهل ماتم ، خنده‌ی مستانه‌ام

نیست در این خاکدانم آبروی شبنمی
گرچه بحر مردمی را گوهر یکدانه‌ام

از چو من آزاده‌ای الفت بریدن سهل نیست
می‌رود با چشم گریان سیل از ویرانه‌ام !

آفتاب ، آهسته بگذارد در این غمخانه پای
تا مبادا چون حباب از هم بریزد خانه‌ام

بار خاطر نیستم روشندلان را چون غبار
بر بساط سبزه و گل سایه‌ی پروانه‌ام

گرمی دل‌ها بُود از ناله‌ی جانسوز من
خنده‌ی گل‌ها بُود از گریه‌ی مستانه‌ام

هم‌عنانم با صبا ، سرگشته‌ام سرگشته‌ام
هم‌زبانم با پری ، دیوانه‌ام دیوانه‌ام

مشت خاکی چیست تا راه مرا بندد رهی ؟
گَرد از گردون برآرد همت مردانه‌ام


#رهی_معیری

مورخ : یکشنبه 1395/04/27 + 11:14 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

رهی معیری - غزل‌ها 4
چاپ این صفحه


نداند رسم یاری بی‌وفا یاری که من دارم
به آزار دلم کوشد دل‌آزاری که من دارم

وگر دل را به صد خواری رهانم از گرفتاری ،
دل‌آزاری دگر جوید دل زاری که من دارم

به خاک من نیفتد سایه‌ی سرو بلند او
ببین کوتاهیِ بختِ نگونساری که من دارم

گهی خاری کشم از پا ، گهی دستی زنم بر سر
به کوی دلفریبان این بُود کاری که من دارم

دل رنجور من از سینه هر دم می‌رود سویی
ز بستر می‌گریزد طفل بیماری که من دارم

ز پند همنشین ، درد جگرسوزم فزون‌تر شد
هلاکم می‌کند آخر پرستاری که من دارم !

رهی ! آن مه به سوی من به چشم دیگران بیند
نداند قیمت یوسف ، خریداری که من دارم

---
تو را خبر ز دل بی‌قرار باید و نیست
غم تو هست ولی غمگسار باید و نیست

اسیر گریه‌ی بی‌اختیار خویشتنم
فغان که در کف من اختیار باید و نیست

چو شام غم دلم اندوهگین نباید و هست
چو صبحدم نفسم بی‌غبار باید و نیست

درون آتش از آنم که آتشین گل من ،
مرا چو پاره‌ی دل در کنار باید و نیست

به سردمهریِ باد خزان نباید و هست
به فیض‌بخشی ابر بهار باید و نیست

چگونه لاف محبت زنی ؟ که از غم عشق
تو را چو لاله دلی داغدار باید و نیست

کجا به صحبت پاکان رسی ؟ که دیده‌ی تو
بسانِ شبنم گل ، اشک‌بار باید و نیست

رهی ! به شام جدایی چه طاقتی‌ست مرا ؟
که روز وصل دلم را قرار باید و نیست ...


#رهی_معیری

مورخ : یکشنبه 1395/04/27 + 11:12 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

رهی معیری - غزل‌ها 3
چاپ این صفحه


در پیش بی‌دردان چرا فریاد بی‌حاصل کنم ؟
گر شکوه‌ای دارم ز دل ، با یار صاحبدل کنم

اول کنم اندیشه‌ای تا برگزینم پیشه‌ای
آخر به یک پیمانه مِی اندیشه را باطل کنم !

زآن‌ رو ستانم جام را ، آن مایه‌ی آرام را
تا خویشتن را لحظه‌ای از خویشتن غافل کنم

از گل شنیدم بوی او ، مستانه رفتم سوی او
تا چون غبار کوی او ، در کوی جان منزل کنم

روشنگری افلاکیَم ، چون آفتاب از پاکیَم
خاکی نیَم تا خویش را سرگرم آب و گِل کنم

غرق تمنای توام ، موجی ز دریای توام
من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم

دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی
چند از غم دل چون رهی فریاد بی‌حاصل کنم ؟

---
این سوز سینه ، شمع شبستان نداشته‌ست
وین موج گریه ، سیل خروشان نداشته‌ست

آگه ز روزگار پریشان ما نبود
هر دل که روزگار پریشان نداشته‌ست

از نوشخند گرم تو آفاق تازه گشت
صبح بهار ، این لب خندان نداشته‌ست

ما را دلی بُود که ز طوفان حادثات
چون موج ، یک‌نفس سر و سامان نداشته‌ست

جز خون دل ز خوان فلک نیست بهره‌ای
این تنگ‌چشم ،‌ طاقت مهمان نداشته‌ست

دریادلان ز فتنه‌ی ایام فارغ‌اند
دریای بیکران غم طوفان نداشته‌ست

آزار ما به مور ضعیفی نمی‌رسد
داریم دولتی که سلیمان نداشته‌ست

غافل مشو ز گوهرِ اشکِ رهی که چرخ
این سیمگون ستاره به دامان نداشته‌ست


#رهی_معیری

مورخ : یکشنبه 1395/04/27 + 10:55 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

رهی معیری - غزل‌ها 2
چاپ این صفحه


با دل روشن در این ظلمت‌سرا افتاده‌ام
نور مهتابم که در ویرانه‌ها افتاده‌ام

سایه‌ پرورد بهشتم ؛ از چه گشتم صید خاک ؟
تیره‌بختی بین کجا بودم کجا افتاده‌ام !

جای در بستان‌سرای عشق می‌باید مرا
عندلیبم ؛ از چه در ماتم‌سرا افتاده‌ام ؟

پایمال مردمم از نارسایی‌های بخت
سبزه‌ی بی‌طالعم ؛ در زیر پا افتاده‌ام

خار ناچیزم ؛ مرا در بوستان مقدار نیست
اشک بی‌قدرم ؛‌ ز چشم آشنا افتاده‌ام

تا کجا راحت پذیرم یا کجا یابم قرار ؟
برگ خشکم ؛ در کف باد صبا افتاده‌ام

بر من ای صاحبدلان ! رحمی ، که از غم‌های عشق
تا جدا افتاده‌ام ، از دل جدا افتاده‌ام

لب فرو بستم رهی ! بی روی "گلچین" و "امیر"
در فراق همنوایان از نوا افتاده‌ام

---
نه دل مفتون دلبندی ، نه جان مدهوش دلخواهی
نه بر مژگان من اشکی ، نه بر لب‌های من آهی

نه جان بی‌نصیبم را پیامی از دلارامی
نه شام بی‌فروغم را نشانی از سحرگاهی

نیابد محفلم گرمی نه از شمعی نه از جمعی
ندارد خاطرم الفت نه با مهری نه با ماهی

به دیدار اجل باشد اگر شادی کنم روزی
به بخت واژگون باشد اگر خندان شوم گاهی

کیم من ؟ آرزو گم کرده‌ای تنها و سرگردان
نه آرامی نه امیدی نه همدردی نه همراهی

گهی افتان و خیزان چون غباری در بیابانی
گهی خاموش و حیران چون نگاهی بر نظرگاهی

رهی !‌ تا چند سوزم در دل شب‌ها چو کوکب‌ها ؟
به اقبال شرر نازم که دارد عمر کوتاهی


#رهی_معیری

مورخ : شنبه 1395/04/26 + 10:04 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

رهی معیری - غزل‌ها 1
چاپ این صفحه


چون زلف توام جانا ، در عین پریشانی
چون باد سحرگاهم ، در بی سر و سامانی

من خاکم و من گَردم ، من اشکم و من دردم
تو مهری و تو نوری ، تو عشقی و تو جانی

خواهم که تو را در بر بنشانم و بنشینم
تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی
من چشم تو را مانم ، تو اشک مرا مانی

در سینه‌ی سوزانم مستوری و مهجوری
در دیده‌ی بیدارم پیدایی و پنهانی

من زمزمه‌‌ی عودم ، تو زمزمه‌ پردازی
من سلسله‌ی موجم ، تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت دارم من و دارد دل
داغی که نمی‌بینی ، دردی که نمی‌دانی

دل با من و جان بی تو ، نسپاری و بسپارم
کام از تو و تاب از من ، نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت ! کو چشم رهی جویت ؟
روی از من سرگردان شاید که نگردانی

---
اشکم ولی به پای عزیزان چکیده‌ام
خارم ولی به سایه‌ی گل آرمیده‌ام

با یاد رنگ و بوی تو ای نوبهار عشق !
همچون بنفشه سر به گریبان کشیده‌ام

چون خاک در هوای تو از پا فتاده‌ام
چون اشک در قفای تو با سر دویده‌ام

من جلوه‌ی شباب ندیدم به عمر خویش
از دیگران حدیث جوانی شنیده‌ام

از جام عافیت مِی نابی نخورده‌ام
وز شاخ آرزو ، گل عیشی نچیده‌ام

موی سپید را فلکم رایگان نداد
این رشته را به نقد جوانی خریده‌ام

ای سرو پای بسته ! به آزادگی مناز
آزاده من که از همه عالم بریده‌ام

گر می‌گریزم از نظر مردمان ، رهی !
عیبم مکن که آهوی مردم‌ندیده‌ام


#رهی_معیری

مورخ : شنبه 1395/04/26 + 10:02 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

صائب تبریزی - شعروگرافی 3
چاپ این صفحه





طومار زندگی را ، طی می‌کند به یک شب
از شمع یاد گیرید آداب زندگانی ...

#صائب_تبریزی


مورخ : شنبه 1395/04/26 + 09:51 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

صائب تبریزی - شعروگرافی 2
چاپ این صفحه





به جز کسب هوا از من دگر کاری نمی‌آید
در این دریای پرآشوب ، پنداری حبابم من !

#صائب_تبریزی


مورخ : جمعه 1395/04/25 + 12:55 بعد از ظهر ■■■ نویسنده : نارام