تبلیغات
شعرانه

ابزار هدایت به بالای صفحه

ابزار تلگرام

آپلود عکسابزار تلگرام برای وبلاگ



محتشم کاشانی - غزلیات 13
چاپ این صفحه


-------- ‍‍‍{ ✿❀✿ } --------
════════════════
مُردم و بر دل من باز غم یار هنوز
جان سبک رفت و من از عشق ، گرانبار هنوز

حال من زار و به بالین رقیب آمد یار
من به این زاری و او بر سر آزار هنوز

عشوه‌ات سوخته جان من و جانسوز همان
غمزه‌ات ساخته کار من و در کار هنوز

دل که دارد سر زلف تو ، چو غافل مرغی‌ست
که به دام آمده و نیست خبردار هنوز

سرنهادند حریفان همه در راه صلاح
سر من خاکِ ره خانه‌ی خمّار هنوز

چشم امّید شد از فرقت دلدار سفید
محتشم منتظر دولت دیدار هنوز ...

────────────────
آنقدَر شوق گل روی تو دارم که مپرس
آنقدَر دغدغه از خوی تو دارم که مپرس

چون ره کوی تو پرسم ، دلم از بیم تپد
آنقدر ذوق سر کوی تو دارم که مپرس

سر به زانوی خیال تو ؛ هلالی شده‌ام
آنقدر میل به ابروی تو دارم که مپرس

از خم موی توام رشته‌ی جان می‌گسلد
آنقدر تاب ز گیسوی تو دارم که مپرس

صد ره از هوش روم چون رسد از کوی تو باد
آنقدر بیخودی از بوی تو دارم که مپرس

جانم از شوقِ رُخت دیر برون می‌آید
انفعال آنقدر از روی تو دارم که مپرس

محتشم ! تا شده خرّم دلت از پهلوی یار
آنقدر ذوق ز پهلوی تو دارم که مپرس

محتشم ! تا شده آن شوخ به نظمت مایل
ذوقی از طبع سخنگوی تو دارم که مپرس

═══════ * ═══════
❖ #محتشم_کاشانی

مورخ : شنبه 1395/10/4 + 12:44 بعد از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

محتشم کاشانی - غزلیات 12
چاپ این صفحه


-------- ‍‍‍{ ✿❀✿ } --------
════════════════
جز من آنکس که به وصل تو نشد شاد ، که بود ؟
آنکه صد مشکلش از زلف تو نگْشاد ، که بود ؟

غیر من کز تو به پابوس سگان خرسندم ،
آنکه رویی به کف پای تو ننهاد که بود ؟

جز دل من که فلک بسته به رو راه نشاط
آنکه بر وی دری از وصل تو نگشاد که بود ؟

بعد حِرمانِ منِ نامه سیاه ،‌ آن که به تو
برگ سبزی و پیامی نفرستاد که بود ؟

تا بریدی ز من ای گنج مراد ! آنکه نساخت
دل ویران به ملاقات تو آباد که بود ؟

جز من تنگ‌دل ای خسرو شیرین دهنان !
عمرها از تو به جان کندن فرهاد که بود ؟

جز تو در ملک دل محتشم ای شوخ بلا !
آن که دادِ ستم و جور و جفا داد که بود ؟

────────────────
آن مَه که صورتش ز مقابل نمی‌رود ،
از دیده گرچه می‌رود ، از دل نمی‌رود

زورِ کمندِ جذْبه‌ی من بین که ناقه‌اش
بسیار دست و پا زد و محمل نمی‌رود

حاضر کنید توسن او ؛ کز سرشک من
ره پر گِل است و ناقه در این گِل نمی‌رود

طور من آن یگانه نمی‌آورد به یاد
تا با رفیق تو ،‌ دو سه منزل نمی‌رود

مجنون صفت رمیده ز شهرم ، دل آنچنان
کَش می‌کشند اگر ، به سلاسل نمی‌رود

تیغ اجل سزاست تن کاهل مرا
کاندر قفای آن بت قاتل نمی‌رود

در بحر عشق محتشم ! از جان طمع ببُر
کاین زورق شکسته به ساحل نمی‌رود ...

═══════ * ═══════
❖ #محتشم_کاشانی

مورخ : شنبه 1395/10/4 + 12:42 بعد از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

محتشم کاشانی - غزلیات 11
چاپ این صفحه


-------- ‍‍‍{ ✿❀✿ } --------
════════════════
خدا اگرچه ز پاکان دعا قبول کند
دعا کنم من و گویم خدا قبول کند

ز روی ساعد سلطان ، پریده شهبازی
چگونه طعمه ز دست گدا قبول کند ؟

بلا و عافیت آیند اگر به معرضِ عرض
حریف عشق ، بلاشک بلا قبول کند

مکن قبول ز کس دعوی محبت پاک
که درد را بگذارد ، دوا قبول کند

اگر قبول کند مرد هر کجا دردیست
کسی که درد ندارد کجا قبول کند ؟

فقیه قابل عفو و فقیر ناقابل
از این میانه کَرم تا که را قبول کند

شوم چو محتشم از مقبلان راه خدا
گرَم به بندگی آن بی‌وفا قبول کند

────────────────
دردا که وصل یار به جز یک نفس نبود
یک جرعه از وصال چشیدیم و بس نبود

شد درد دل فزون ، که به عیسی‌ دَمی چنان ،
دلخسته‌ای چنین ، دو نفس همنفس نبود

بختم ز وصلِ یک‌دمه ، آن مرهمی که ساخت
تسکین دهِ جراحت چندین هوس نبود

ظِلّ همای وصل که گسترده شد مرا
بر سر به قدر سایه‌ی بال مگس نبود

در گرمی وصال ، تمامم بسوختی
این نیم لطف از تو مرا ملتمس نبود

گر پشت دست خویش گزد محتشم ، سزد
جز یک دمش به وصل تو چون دسترس نبود ...

═══════ * ═══════
❖ #محتشم_کاشانی

مورخ : شنبه 1395/10/4 + 12:02 بعد از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

محتشم کاشانی - غزلیات 10
چاپ این صفحه


-------- ‍‍‍{ ✿❀✿ } --------
════════════════
فغان که همسفر غیر شد حبیب و برفت
مرا گذاشت در این مملکت غریب و برفت

چو گفتمش که نصیبم دگر ز لعل تو نیست ،
گشود لب به تبسم که یا نصیب و برفت

چو گفتمش که دگر فکر من چه خواهد بود ؟
به خنده گفت که فکر رخ حبیب و برفت

چو گفتمش که مرا کِی ز ذوق خواهد کشت -
- نوید آمدنت ؟ گفت عنقریب و برفت

رقیب خواست که از پا درآرَدَم ، او نیز
مرا نشاند به کام دلِ رقیب و برفت

نشست بر تنم از تابِ تب ، عرق چندان
که دست شست ز درمان من طبیب و برفت

ز دست محتشم آن گل کشید دامن وصل
گذاشت خواری هجران به عندلیب و برفت ...

────────────────
روز محشر که خدا پرسش ما خواهد کرد
دل جدا شکر تو و دیده جدا خواهد کرد

جان غم‌دیده که آمد به لب از هجرانت
تا کند عمر وفا ، با تو وفا خواهد کرد

غیر را می‌کشی امروز و حسد می‌کشدم
که ملاقات تو فردای جزا خواهد کرد

کرده صد کار به دشمن مرضِ هجر ، کنون
مانده یک کار همانا که خدا خواهد کرد

محتشم ! عاقبت آن شوخ وفا کیش ز رحم
صبر کن صبر ؛ که درد تو دوا خواهد کرد ...

═══════ * ═══════
❖ #محتشم_کاشانی

مورخ : چهارشنبه 1395/10/1 + 10:17 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

محتشم کاشانی - غزلیات 9
چاپ این صفحه


-------- ‍‍‍{ ✿❀✿ } --------
════════════════
آینه‌ی جان ، به جز آن روی نیست
سلسله‌ی دل به جز آن موی نیست

قد اگر این است که آن سرو راست
سرو سهی را قد دلجوی نیست

نُکْهت اگر نکهت گیسوی اوست
یک سر مو غالیه را بوی نیست

گر سخن این است که او می‌کند
در همه عالم دو سخنگوی نیست

خوی بد از فتنه‌گری‌های اوست
یار بِه از دلبر بدخوی نیست

محتشم از جان چو سگ کوی اوست
آه ! چرا بر سر آن کوی نیست ...

────────────────
بی‌وفا یارا ! وفا و یاریت معلوم شد
داشتی دست از دلم ؛ دلداریت معلوم شد

شد رقیبم خصم و گفتی جانبت دارم نگاه
آخرم کُشتی و جانبداریت معلوم شد

گفتمت مستی ز جام حُسن و خونم ریختی
آری آری ؛ زین عمل هُشیاریت معلوم شد

در قمار عشق خود را می‌نمودی خوش‌حریف
خوش‌حریفی از حریف‌آزاریت معلوم شد

دوش می‌کردی دلا ! دعویّ بیزاریّ یار
امشب ای معنی ! ز آه و زاریت معلوم شد

اینکه می‌گفتی پشیمانم ز قتل محتشم
از تاسف خوردن ناچاریت معلوم شد ...

═══════ * ═══════
❖ #محتشم_کاشانی

مورخ : چهارشنبه 1395/10/1 + 10:16 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

محتشم کاشانی - غزلیات 8
چاپ این صفحه


-------- ‍‍‍{ ✿❀✿ } --------
════════════════
عمرها فکر وصال تو عبث بود عبث
عشقبازی به خیال تو عبث بود عبث

سال‌ها قطره زدن مور ضعیفی چو مرا
در پی دانه‌ی خال تو عبث بود عبث

از تو هرگز چو سرافراز به سنگی نشدیم
میوه جستن ز نهال تو عبث بود عبث

بی‌لبت تشنه چو مردیم شکیبایی ما
در تمنای زلال تو عبث بود عبث

پر برآتش زدنِ مرغ دل ما ز وفا
بر سر شمع جمال تو عبث بود عبث

به جوابی هم از او چون نرسیدی ای دل !
زآن غلط بخش سوال تو عبث بود عبث

محتشم ! فکر من اندر طلب او همه عمر
چون خیالات محال تو عبث بود عبث ...

────────────────
شبی که بر دلم آن ماه پاره می‌گذرد ،
مرا شراره‌ی آه از ستاره می‌گذرد

خراش دل ز سبک‌دستیِ کرشمه‌ی او
به نیم چشم زدن از شماره می‌گذرد

دلم بر آتش غیرت کباب می‌گردد
چو تیرش از جگر پاره پاره می‌گذرد

ز رخش صبر و شکیبایی ، آن گزیده‌ سوار
پیاده می‌کندم چون سواره می‌گذرد

مشو به سنگدلی‌های خویشتن مغرور
که تیر آه من از سنگ خاره می‌گذرد

تو ای طبیب ! از این گرم‌تر گذر قدری
بر آن مریض که کارش ز چاره می‌گذرد

به صد فسون بتان محتشم ز دین نگذشت
ولی اگر تو کنی یک اشاره ، می‌گذرد ...

═══════ * ═══════
❖ #محتشم_کاشانی

مورخ : چهارشنبه 1395/10/1 + 09:39 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

محتشم کاشانی - غزلیات 7
چاپ این صفحه


-------- ‍‍‍{ ✿❀✿ } --------
════════════════
ای پری ! غم نیست گر مثل مَنَت دیوانه‌ایست
هر گلی را بلبلی ، هر شمع را پروانه‌ایست

جان فدای گوشه‌ی آن چشمِ مخمورانه باد
کز قفای هر نگاهش ناز محبوبانه‌ایست

باده‌ای کاین هفت خُم در خود نیابد ، ظرف آن
پیش دست ساقی ما در ته پیمانه‌ایست

خردسالی را گرفتارم که در آداب حُسن
یوسف مصری بر او چون طفل مکتب‌خانه‌ایست

داستان محتشم بشنو ؛ دم از مجنون مزن
کاین حدیث تازه است و آن کهن افسانه‌ایست ...

────────────────
شب یلدای غمم را سحری پیدا نیست
گریه‌های سحرم را اثری پیدا نیست

هست پیدا که به خون ریختنم بسته کمر
گرچه از نازکی او را کمری پیدا نیست

به که نسبت کنمت در صف خوبان ؟ کآنجا
از تجلیّ جمالت ، دگری پیدا نیست

نور حق زآینه‌ی روی تو دائم پیداست
اینقدَر هست که صاحب‌نظری پیدا نیست

پشه سیمرغ شد از تربیت عشق و هنوز
طایر بخت مرا بال و پری پیدا نیست !

بس عجب باشد اگر جان برم از وادی عشق
که رهم گم شده و راهبری پیدا نیست

شاهد بی‌کسی محتشم این بس که ز درد
مرده و بر سر او نوحه‌گری پیدا نیست ...

═══════ * ═══════
❖ #محتشم_کاشانی

مورخ : شنبه 1395/09/27 + 11:23 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام

محتشم کاشانی - غزلیات 6
چاپ این صفحه


-------- ‍‍‍{ ✿❀✿ } --------
════════════════
تو را به سوی رقیبان گذار بسیار است
ز رهگذار تو بر دل غبار بسیار است

تو از صفا گل بی‌خاری ای نگار ! ولی
چه سود از اینکه به گرد تو خار بسیار است

مرا به وسعت مشرب چنین به تنگ میار
که ملک حُسن وسیع است و یار بسیار است

ستم مکن که به نخجیرگاهِ حُسن ،‌ ز تو
شکارپیشه‌تر اندر شکار بسیار است

به حد خویش کن ای دل ! سخن که چون تو شکار
فتاده در ره آن شهسوار بسیار است

به ناز بار تمنای او بکش که هنوز
به زیر بار غمش بردبار بسیار است

صبا ! به لطف برانگیز گردی از ره دوست
که دیده‌ها به ره انتظار بسیار است

بگو بیا و بگردان عنان ز وادی ناز
که در رهت دل امّیدوار بسیار است

هنوز چون مگس و مور ز آدمیّ و پری
به خوانِ حسن تو را ریزه‌خوار بسیار است

به یک خزان مکن از حُسن خویش قطع امید
که گلستان تو را نوبهار بسیار است

برون منه قدم از راه دلبری که هنوز
چو محتشم به رهت خاکسار بسیار است ...

────────────────
آنچه هر شب بگذرد از چرخ ، فریاد من است
وآنچه آن مَه را به خاطر نگذرد یاد من است

آنچه بر من کارها را سخت می‌سازد مدام
بی‌ثباتی‌های صبر سست‌بنیاد من است

عشق می‌گوید ز من قصر بلا ، عالی بناست
هجر می‌گوید بلی اما بامداد من است

می‌گریزد صید از صیاد ؛ یا رب ! از چه رو
دائم از من می‌گریزد آن که صیاد من است ؟!

من ز در بیرون و اهل بزم اندر پیچ و تاب
کان پری را چشم بر در ، گوش برداد من است

امشبم محروم از او اما بسی شادم که غیر
این گمان دارد که او در وحدت‌آباد من است

از شعف هر دم که نظم محتشم سنجید و گفت
آن که خواهد گور خسرو کَند ، فرهاد من است

═══════ * ═══════
❖ #محتشم_کاشانی

مورخ : شنبه 1395/09/27 + 11:22 قبل از ظهر ■■■ نویسنده : نارام